چيزهايی مثل اعتراف به عشق های ناگزير .

نمی دانم چرا وقتی می روی سفر تمام زندگی من گم می شود .

و  دلم می خواهد بدانم چه پوشيده ای چه می گويی و چرا خنديدی ... و هزار چيز ديگر كه مهم نمی شوند وقتی هستی.

اينروزها معنی را از زندگی ام حذف كرده ام . كه برايم مهم نباشد بی معنی صدايت از من دور شده اينروزها همه آدم هايی كه پشت سرم می آيند صدای كفش های تو را در می آورند و اين روزها دلم می خواهد تمام پرده ها را بسوزانم ....

اصلاخودت بگو چرا اين روزها هوا سنگين و سرد شده كه نمی توانم نفس بكشم كه احساس خفگی می كنم كه دست تو گره روسری ام را سفت نمی كند تا فراموش كنی دستهايت بوی گل های وحشی گرفته !

از شوخی هايت و لجبازی های من كه می گذريم و قهرهای قيامتی كه ما را بيشتر به هم نزديك می كنند ، صدايم كه می كنی به زمين به همين اتاق كوچك و گوشه اش برمی گردم كه چند ثانيه پيش تركش كرده ای و همين جا بهانه های ساده خوشبختی ام را پيدا می كنم .

می دانم حتی حالا سرت را بر شانه ات خم كرده ای و با لبخند هميشگی بر گوشه لبت دنباله ی اين كلمات آشفته را می گيری و نمی توانی حدس بزنی چقدر آشفته ام چقدر تب دارم و چقدر حالم بد است كه سرم مدام گيج می رود و تمام سنگها در كليه هايم تكانم می دهند كه به خود بپيچم و درد از انگشت كوچكم بيرون بزند .

اگرسكوت، اين خانه را بشكند ميتوانی ببخشی كه قديم ترين اشيا هم در اين فاصله بی ارزش هستند .

می ترسم لای حرفهای معمولی ات گم شوم لای احوالپرسی ها و سلام های هميشگي ات و هزار عادت ديگرت گم شوم حتی می ترسم در خواب هايم جا بمانی كه با عجله بيدارم می كنی كه صبح بخيرم باشی. دنيا چقدر می تواند تا اين حد ساده و خلاصه شده باشد وقتی به چشمهايم نگاه می كنی ؟

اصلا از تمام فضولی ها و خواستن ها و اگر ها و ترس ها بگذريم .

نمی دانم چرا وقتی می روی سفر تمام زندگی من گم می شود .