وقتی ماه من و تو روی چهارده ایستاد تو آمدی و اگر نمیامدی جهان چیزی کم داشت چیز بزرگی نبود . و همیشه زندگی ناقص می شد زندگی کسانی که حالا کنار تو هستند و زندگی کسی که تمام زندگی اش هستی !

ماه ما سه روز بعدش من را به تقویم زندگی میخکوب می کند و من صدای پروانه ای که به کاغذ سفید کودکانه ای میخکوب شده را مدام می شنوم ! 

... و من میخکوب می شوم و من زخمی می شوم و من درد می کشم و من انتظار می کشم و من خشک می شوم و من را نگاه می کنی از دور و صدایی مثل- سکوت ـ تولدی را تبریک می گوید ! تو امروز اولین بار در دنیا گریه کردی و دنیا اولین بار لبخند زد به تو و به من ؟

 نوزاد مرگ در تمام رگهایم جوانه می زند و من بزرگ خواهم شد با مرگی که در من نفس می کشد .

با تمام این ها چه خوب

  شد که آمدی اگر

 نبودی عشق من را درد

 نمی کرد !

 تولدت ...!