می دانی تمام شب گریسته ام و از آهنگ هق هق ام رقصیده ام . باد عوضی به من که می رسد راهش را کج می کند  و  می برد تمام رویاهای ناتمام من را از تو .

از تو به تو

از تو سخن از به تو گفتن از دوستت دارم از خواهم داشت من دوست دارم از تو بگویم را .........

زمان بی رحمانه می گذرد ، و آنچیزها که با خود می برد شاید روزی تمام زندگی ما بوده اند که حالا نیستند ... حالا نیستی و بعد نیستی و بعدتر هم ..........

این زمین بی خودی می چرخد دور ماه و ماه به هم نمی رسند من و تو حتی قرن ها بعد که طوفان درونمان را در سلام کوچکی بریزیم و دست دیگری که دستمان را گرفته ما را بکشد که از هم بگذریم ! آنقدر بی تفاوت که هرگز یادمان نباشد در نقطه ای از جهان تمام جهان کسی شده ایم ،تمام جهان بیهوده من : بخواب امشب دختر آتش ، که همه جا و دلت را به آتش می کشید اکنون خودش گر گرفته و سوخته . باد تکه های روسری گلدارش را که بغض اش را با آن گره می زد با خود برده.

  دوست عزیزم دیبای تنها: در تمام لحظه های شکستن دستم را گرفتی چه کسی نفس های از درد بند آمده ات را شماره خواهد کرد ؟ غم آخرت باشد ........