لیلی گریه  کرد

ليلي گفت : امانتي ات زيادي داغ است . زياد تند است .

خاكستر ليلي هم دارد مي سوزد ،  امانتي ات را پس مي گيري ؟

خدا گفت : خاكسترت را دوست دارم ، خاكسترت را پس مي گيرم .

ليلي گفت : كاش مادر مي شدم ، مجنون بچه اش را بغل مي كرد .

خدا گفت : مادري بهانه عشق است ، بهانه سوختن ؛ تو بي بهانه عاشقي ، تو بي بهانه مي سوزي .

ليلي گفت : دلم مي خواهد ، ساده ، بي تاب ، بي تب

خدا گفت : اما من تب و تابم ، بي من مي ميري .........

ليلي گفت : پايان قصه ام زيادي غم انگيز است ، مرگ من ، مرگ مجنون ، پايان قصه ام را عوض مي كني ؟

خدا گفت : پايان قصه ات اشك است . اشك درياست ؛

دريا تشنگي است و من تشنگي ام ، تشنگي و آب . پاياني از اين قشنگتر بلدي ؟

ليلي گريه كرد . ليلي تشنه تر شد .

خدا خنديد

ليلي نام تمام دختران زمين است ، نام ديگر انسان

خدا گفت : زمين سردش است . چه كسي مي تواند زمين را گرم كند ، ليلي گفت : من .

خدا شعله اي به او داد . ليلي شعله را توي سينه اش  گذاشت . سينه اش آتش گرفت . خدا لبخند زد . ليلي هم .

خدا گفت : شعله را خرج كن . زمين ا م را به آتش بكش

ليلي خودش را به آتش كشيد . خدا سوختنش را تماشا مي كرد .

ليلي گر مي گرفت .خدا حظ مي كرد .

ليلي مي ترسيد . مي ترسيد آتش اش تمام شود . ليلي چيزي از خدا خواست .  خدا اجابت كرد .

مجنون سر رسيد . مجنون هيزم آتش ليلي شد . آتش زبانه كشيد . آتش ماند . زمين خدا گرم شد .

خدا گفت : اگر ليلي نبود ، زمين من هميشه سردش بود .

زن از پيش پا افتادگي ات

زن يك پارچه شدن هاي آقايي ات

آنقدرزن تو مي شوم

كه فراموش كني

قرار بود ، روزي

زن تو باشم !

ديگر چگونه بايد از تو گفت ؟ چگونه كه تو خود نفهمي ، از تو كه سكوتي مي گويم . از تو كه مي گويم ،‌ سكوت به تو كه مي رسم سكوت . من از تو سكوت مي كنم .

شايد نگفتن هم دروغي تكراري است كه  من هر روز آن را مي شنوم كه نگويم ، كه نبايد بگويم.

مي داني نه تو نه من هرگز همديگر را نمي گوييم . حتي به هم .

و اين يعني هر روز از فكر آدمها سر مي خورم  دهان به دهان مي چرخم و مهم نمي شود كلمه ها چگونه ، و با چه آوايي از صداي آدم ها بيرون بيرون بيايند و چه لحني به من بدهند . هر لحني كه تلخي حقيقت من و تو را داشته باشد . حقيقت اين كه بزرگترين حق اوست  و به من و تو زنده يا مرده بودن مي رسد . زنده بودن ، بزرگترين ترسي است كه انسانها دارند . مرگ بزرگترين ترس نيست ، بزرگترين ترس پذيرفتن خطر زنده بودن است ، زندگي كردن و بيان كردن آن چه حقيقتاً هستيم !

حقيقت اين كه حقيقت داشتن تو تلخ است و تعلق تو به جايي كه هميشه مي روي و مي گويي جاي من خالي . به زماني كه در عددهاي بين من و تو نمي گنجند تنها دو ، دو حرف كه نشانه فعل گذشته اند . و تعلق تو به زني كه نام او را «ديگري » گذاشته اند و نام من زن " ديگري " نيست . تلخي اين همه را تحمل ندارم اي كاش چيزي بود چيزي مثل سكوت كه مانع از بروز آنچه كه حقيقت ماست ، باشد . 

مانع از حقي كه به ما داده نمي شود . و اگر من تو را بگيرم و تو من را حتي در فكر خود نگه دارم و نخواهم كه به كسي بدهم يا حتي مثل خواب به كسي نشان دهم ، مي گويند : حق داده شده پس گرفته مي شود .

من آنقدر محدود و كم ام كه فقط بلدم بگويم ....

بگويم كه، هيچ نمي گويم .

باز هم نمي دانم كجاي كارم ؟

و هر بار كه به آخر مي رسم فكر مي كنم مدت ها بوده كه به آخر رسيده بودم . آخرها هميشه حرفي نيست براي گفتن و اگر حرفي  باشد براي نگفتن است . راستي كي زمان من و تو گذشت ؟ اصلا روزها از كجا رفتند كه نفهميدم ؟ از كجا گذشت ؟ همان آب نيم وجبي نبود كه از سرمان گذشت ؟

 مي داني : امروز هم روز است و فردا هم روز است و فرداها ! پس  چرا من را مثل ديروزهايت نگه ميداري ؟ من كه هنوزام و هنوز مي مانم نه آبم و نه وقت ناشناس ولي فقط من رفتن هاي تو را مي بينم وتو آمدن هاي من را حتي در خواب هم نمي بيني .

 باور نداري ديشب هم از تو بيدار شدم

و اين تو ....

ديروز هم رسيدم به تو ديروز هاي قبل هم از تو بيدار بودم .

پلك بزن ، براي تمام فرداهايت خواب داري اين يك بار را ببين كه چگونه من را ته جمعه ها وا مي گذاري و نمي توانم به هيچ روزي برسم روزي كه براي خودم باشم مال خودم و از خودم تا فردا بنشينم و خواب ببينم .

آنقدر كه همه خواب ها از سر تو بپرند . شايد آنروز كسي نگويد بيچاره هوايي شده . بيچاره بيچاره بي چا ره

از تو به تو

از تو به خواب

ازتو به هوا

ازتو به ....

باز هم كسي نفهميد از تو مي گويم . گفته هايم را سكوت مي كنند اصلا سكوت مي شنوند .

يادم رفت بگويم ،  آنقدر هوا براي نفس كشيدن دارم كه يادم مي رود هر از گاهي بايد خفه شوم!

خفه مي شوم .